Screw Puzzle Jim: cała łamigłówka to kolejność

Screw Puzzle Jim to dziwna gra, bo nie ma w niej żadnej zręczności. Dotykasz śrubki, ona się wykręca i trafia na płytkę. Pięciolatek wykona fizyczną część bezbłędnie.

Cała trudność tkwi w kolejności. I w przeciwieństwie do większości łamigłówek zły ruch nie kosztuje tu trochę punktów, tylko może sprawić, że poziomu nie da się wygrać, choć wciąż wygląda zupełnie dobrze.

Przeczytaj planszę, zanim czegokolwiek dotkniesz

Kusi, żeby zacząć wykręcać to, co jest najbliżej, i zobaczyć, co się stanie. Wytrzymaj trzydzieści sekund.

Przed pierwszym dotknięciem sprawdź:

• Ile kolorów jest na planszy i ile masz na nie płytek
• Które śrubki są pod deską i którą deskę podtrzymują
• Czy któryś kolor ma dostępną tylko jedną płytkę

To trzecie jest zabójcze. Jeśli kolor ma jedną płytkę, a ta zapełni się czymś niewłaściwym, to koniec, a gra pozwoli ci grać jeszcze przez dziesięć dotknięć, zanim się zorientujesz.

Zasobem są puste płytki, a nie śrubki

Pomyśl o tym jak o problemie ze stosem. Płytki to twoja przestrzeń robocza. Każda wykręcona śrubka musi gdzieś trafić, a jeśli wszystko jest w połowie pełne, nie masz pola manewru.

Więc celem otwarcia nie jest wykręcanie śrubek. Jest nim kończenie płytek i zdejmowanie ich z planszy, bo ukończona płytka to miejsce, które wraca do ciebie.

• Wybieraj dotknięcia, które kończą płytkę, a nie zaczynają nową
• Na początku nie kładź jedynej śrubki danego koloru na nowej płytce
• Jeśli dwa ruchy są równe, wybierz ten, który zostawia więcej wolnych miejsc

Deski trzymają się nawzajem

Śrubki trzymają deski, a deski zasłaniają inne śrubki. Wykręcenie złej śrubki zrzuca deskę na coś, do czego potrzebujesz dostępu, albo zostawia deskę wiszącą na jednej śrubce w miejscu, do którego nie dosięgniesz.

Prześledź to, zanim dotkniesz. Którą deskę trzyma ta śrubka? Co jest pod tą deską? Jeśli deskę trzymają dwie śrubki w kolorze, dla którego nie masz płytki, to te śrubki nie są jeszcze dostępne, a wszystko pod tą deską też nie. Pracuj gdzie indziej, dopóki to się nie zmieni.

Cofanie to nie oszustwo, to mechanika gry

Niektórzy gracze traktują cofanie jak porażkę. Wcale nią nie jest. W grze, w której jeden ruch może zablokować planszę, cofanie to sposób na badanie.

Używaj go świadomie: wykonaj ruch, co do którego masz wątpliwości, zobacz, co zrobił z płytkami i deskami, i cofnij go, jeśli odpowiedź ci się nie spodoba. To nie szczęście, to czytanie planszy o jeden ruch głębiej, niż dałoby się w głowie.

Podpowiedzi działają tak samo. Jeśli od dwóch minut stoisz w miejscu, podpowiedź pokaże ci, który róg planszy źle odczytujesz, a resztę zwykle wypatrzysz już bez pomocy.

Gdy naprawdę utkniesz

Jeśli poziom pokonał cię trzy razy, błąd prawie na pewno jest w pierwszych pięciu ruchach, a nie w ostatnich pięciu. Zacznij od nowa i zmień otwarcie.

Gracze często powtarzają poziom identycznie przez dziesięć prób, a potem obwiniają poziom. Plansza jest do rozwiązania. To twój trzeci ruch był zły.

W skrócie

• Obejrzyj całą planszę przed pierwszym dotknięciem
• Policz płytki na każdy kolor i uważaj na kolor, który ma tylko jedną
• Kończ płytki, żeby zwolnić miejsce, zamiast otwierać nowe
• Sprawdzaj, którą deskę trzyma śrubka i co jest pod nią
• Używaj cofania do badania, a restartu do naprawy złego otwarcia, a nie złego końca

Najprzyjemniejsza część tej gry to moment, w którym kolejność nagle wskakuje na swoje miejsce, a cała plansza rozpada się w jednym czystym ciągu. Ten moment bierze się z czytania planszy, a nie z dotykania.