Gra w węża: od Nokii do Snake io

Prawie każdy po trzydziestce grał w węża na Nokii. Był w telefonie, nie wymagał żadnych wyjaśnień i przez lata był jedyną grą, jaką miała większość ludzi. To prawdopodobnie najczęściej rozgrywana gra wideo w historii, z ogromną przewagą, a była po prostu dołączona do telefonu.

Wersja, w którą gra się dziś, to inna gra pod tą samą nazwą, a różnicę warto znać, zanim zaczniesz grać i zdziwisz się, że stare odruchy nie działają.

Oryginalny snake z Nokii

Snake nie zaczął się w Nokii. Pomysł sięga gry Blockade, automatu z 1976 roku, a w latach 80. przeniósł się na kalkulatory i komputery domowe. Nokia włożyła go ludziom do kieszeni.

Taneli Armanto, inżynier z zespołu projektującego interfejs Nokii, zaprogramował wersję, którą ludzie pamiętają. Po raz pierwszy trafiła na Nokię 6110, która weszła do sprzedaży mniej więcej na początku 1998 roku, razem z dwiema innymi grami, Memory i Logic. Nokia wciąż instalowała ją na nowych telefonach i według danych samej firmy gra trafiła na ponad 350 milionów z nich.

Jeden wąż, prostokąt otoczony ścianami, jeden kawałek jedzenia naraz. Jedz, rośnij, nie uderz w ścianę, nie uderz w siebie.

• Sterujesz klawiszami numerycznymi, zwykle 2 w górę, 8 w dół, 4 w lewo i 6 w prawo. Wąż nigdy się nie zatrzymuje, więc wybierasz tylko moment skrętu.
• Każdy kawałek jedzenia dodaje punkty i wydłuża węża.
• Uderzenie w ścianę albo we własne ciało kończy grę, choć Armanto wbudował krótkie opóźnienie, zanim zderzenie się liczyło, więc można było jeszcze skręcić w ostatniej chwili. Najszybszy poziom to opóźnienie zabierał.
• Wybierasz prędkość od poziomu 1 do poziomu 9. Szybsze poziomy dają więcej punktów za każdy kawałek jedzenia, a według Nokii najwyższy możliwy wynik, na poziomie 9, to 2008 punktów.

Cała gra była jedną pułapką, którą budowało się samemu. Każdy kawałek jedzenia wydłużał węża, a im był dłuższy, tym mniej zostawało bezpiecznego miejsca, aż w końcu nie było dokąd się ruszyć, bo wszędzie był już twój wąż.

Umiejętnością było planowanie przestrzenne: wypełnianie planszy według wzoru, który zostawiał drogę wyjścia. Dobrzy gracze poruszali się ciasnymi zakosami w przód i w tył, tak zwanym bustrofedonem, żeby ogon zawsze zwalniał miejsce tuż przed tym, jak docierała tam głowa.

W gruncie rzeczy była to gra samotna i skończona. Nie dało się wygrać, dało się tylko wytrwać dłużej.

Snake II, Nokia 3310 i snake dla dwóch graczy

Snake II pojawił się na Nokii 7110 w 1999 roku, a na Nokię 3310 trafił w 2000 roku. Nokia 3310 sprzedała się w około 126 milionach egzemplarzy, więc to tę wersję pamięta wiele osób. Zmieniła dwie rzeczy: na otwartym poziomie wąż mógł wyjść z jednej strony ekranu i wrócić z drugiej, a do tego doszło pięć labiryntów, których ściany trzeba było omijać.

Telefony z portem podczerwieni, takie jak 6110 i 7110, pozwalały też grać we dwie osoby. Trzymało się dwa telefony portami do siebie, a każdy gracz wybierał opcję gry dla dwóch osób. Nie była potrzebna żadna sieć, tylko te dwa telefony blisko siebie.

Co zmieniły wersje io

Około 2016 roku format przebudowano we wspólną arenę i zmieniły się trzy zasady.

• Zniknęły ściany. Pole gry jest duże i wspólne, a zwykle można się dalej poruszać.
• Pojawili się inni gracze. Dziesiątki, w tej samej przestrzeni, w tym samym czasie.
• Uderzenie w siebie przestało być zagrożeniem. Zagrożeniem jest uderzenie w innego gracza.

A potem zasada, która zmieniła wszystko: gdy wąż ginie, zostawia całą swoją długość jako jedzenie. Zabij długiego węża, a posiłek jest ogromny.

To zamienia łamigłówkę o panowaniu nad sobą w rywalizację o zastawianie pułapek. Nie rośniesz głównie dzięki rozrzuconemu jedzeniu. Rośniesz, odcinając komuś drogę i zabierając to, co niósł.

Jak naprawdę kogoś zabić

Nie taranujesz. Wjechanie głową w innego węża to sposób na własną śmierć.

Chodzi o to, żeby znaleźć się przed rywalem i przeciąć mu drogę tak, żeby jego głowa uderzyła w twoje ciało. Każde zabicie we współczesnej grze to jakaś wersja tego: wyprzedź, skręć w poprzek, pozwól mu dojechać.

Co oznacza, że niebezpieczeństwo jest zawsze przed tobą, nigdy za tobą. Nowi gracze pilnują ogona, a to nawyk ze starej gry, który tu nic nie daje.

Jak przetrwać pierwszą minutę

Krótki wąż jest szybki i zwinny, ale nie ma czym nikogo uwięzić. Na początku to ty jesteś zwierzyną i jest jeden słuszny plan: trzymaj się krawędzi i jedz po cichu.

Środek mapy to miejsce, gdzie polują długie węże, bo tam ląduje jedzenie po zabiciach. Wjechanie tam małym wężem to jak wyjście pieszo na najbardziej ruchliwą część drogi.

Jedz rozrzucone jedzenie na obrzeżach, dopóki twój wąż nie nabierze długości, i dopiero wtedy przesuwaj się do środka.

Gdy twój wąż jest już duży

Długie węże wolno skręcają i zajmują dużo miejsca. To jednocześnie broń i obciążenie.

• Krążenie to standardowa pułapka. Okrąż mniejszego węża i zacieśniaj pętlę. W końcu musi cię przeciąć.
• Nigdy nie goń. Gonienie stawia twoją głowę za głową rywala, a to jedyne miejsce, w którym ty nie możesz zabić, a on może.
• Po każdym dużym zabiciu odjedź. Każdy wąż w pobliżu zmierza po to samo jedzenie, a wąż, który kręci się w jednym miejscu i je, to najłatwiejszy cel na mapie.
• Przyspieszenie kosztuje długość. Służy do zamykania pułapki albo ucieczki z niej, nigdy do podróżowania.

Co łączy obie wersje

Pod zmianami to ta sama gra: kształt, który rośnie, aż nie może uniknąć siebie albo kogoś innego. W oryginale pułapkę budowało się samemu. W nowej wersji budują ją dla ciebie inni ludzie.

Dlatego przetrwała trzydzieści lat i całkowitą zmianę platformy. Rdzeń to jedna zasada, czyli im dłuższy wąż, tym trudniej, i okazuje się, że ta zasada wystarcza.

Jak zagrać

Snake Game Jim to wersja multiplayer, która działa w przeglądarce, więc przed pierwszą grą nie trzeba niczego instalować. Pod względem sterowania to najbardziej wymagająca gra na naszej stronie, więc to też niezły test tego, czy gry w przeglądarce dobrze działają na twoim urządzeniu.

Licz się z tym, że pierwsze kilka gier będzie krótkich. U wszystkich tak jest. Wszystko zaskakuje w momencie, gdy przestajesz gonić, a zaczynasz odcinać innym drogę.