Jak przetrwać pierwszą minutę w Snake Game Jim

W każdej rundzie Snake Game Jim przychodzi moment, w którym twój wąż przestaje być maleńki i niezauważalny, a staje się na tyle duży, że opłaca się go zabić. Dotarcie do tego momentu to większość gry. Gdy wąż jest już długi, arena staje się zupełnie innym miejscem, a wszystko, czego nauczyła cię gra małym wężem, przestaje działać.

Dlatego warto podzielić to na dwie gry, bo tak właśnie jest.

Mała gra: graj nudno

Na starcie twój wąż nie jest dla nikogo nic wart. Nikt nie będzie go gonił. Nigdy nie będzie tak bezpiecznie jak teraz, a mimo to właśnie wtedy ginie się najczęściej, bo nowi gracze spędzają ten czas na dwóch najgorszych możliwych rzeczach: pędzą do środka i gonią jedzenie, wokół którego krążą już inne węże.

Nie rób żadnej z nich. Trzymaj się z boku. Jedz to, co masz przed sobą. Skręcaj od wszystkiego, co jest dłuższe od twojego węża, nawet jeśli jeszcze cię nie zauważyło.

• Trzymaj się krawędzi areny, dopóki twój wąż jest krótki
• Wybieraj małe jedzenie, o które nikt nie walczy, zamiast dużego w tłumie
• Jeśli dwa duże węże walczą, nie zbliżaj się, choćby resztki wyglądały nie wiadomo jak kusząco

Resztki po zabiciu dużego węża to pułapka dla małego. Trzy inne węże już się do nich zbiegają, a twój jest tam najwolniejszy.

Przyspieszenie to nie przycisk do chodzenia

Przyspieszenie kosztuje długość, a długość to cały twój wynik. Początkujący trzymają je, żeby szybciej gdzieś dotrzeć, i dziwią się, że ich wąż nigdy nie rośnie.

Przyspieszenie ma dokładnie dwa zastosowania:

• Zajechanie komuś drogi, żeby na ciebie wpadł
• Ucieczka z zamykającej się pułapki

To wszystko. Jeśli przyspieszasz, a nie dzieje się żadna z tych rzeczy, płacisz wynikiem za nic. Nawyk do wyrobienia jest prosty: zdejmij kciuk z przyspieszenia w tej samej chwili, w której znika powód, żeby go używać.

Odcinanie drogi i dlaczego ci nie wychodzi

Zabicie w tej grze jest proste: twoje ciało musi znaleźć się przed głową rywala. Nie obok niej, tylko przed nią.

Większość nieudanych prób to gracze, którzy przyspieszają obok celu i skręcają za późno, przez co ich ciało ląduje dokładnie tam, gdzie był drugi wąż, a nie tam, dokąd zmierza. Trzeba celować w miejsce przed nim i zdecydować się wcześnie.

Dwie rzeczy, dzięki którym to wychodzi:

• Przecinaj drogę wężowi, który już skręca. Nie zdąży się wyprostować.
• Odcinaj krótkie węże tylko blisko ściany, żeby nie miały którędy się prześlizgnąć.

Jeśli po sekundzie nie widać, że się uda, odpuść. Odcinanie drogi na pół gwizdka kończy się tym, że twój bok jest odsłonięty dla węża, którego próbujesz zabić.

Duża gra: teraz to ty jesteś celem

Gdy twój wąż jest już długi, wszystko się zmienia. Wolno skręca, jego ciało to ściana, o którą łatwo się zablokować, a każdy mały wąż w okolicy liczy na to, że popełnisz jeden błąd.

Graj szeroko. Długie, leniwe okręgi na otwartej przestrzeni, a nie ciasne pętle. Ciasne pętle wydają się bezpieczne, a to w nich duże węże same się zabijają. Zawsze zostawiaj sobie przynajmniej jeden otwarty kierunek i traktuj własny ogon jak ścianę, bo nią jest.

I wiedz, kiedy przestać. Nie ma nagrody za to, że runda trwa w nieskończoność. Jeśli arena zapełniła się dwoma innymi olbrzymami, a masz wynik, który cię zadowala, zwinięcie się w spokojnym rogu to całkiem dobry sposób, żeby go utrzymać.

W skrócie

• Mały wąż: trzymaj się z boku, jedz po cichu, unikaj każdej walki
• Przyspieszaj tylko, żeby odciąć drogę albo uciec, nigdy żeby się przemieszczać
• Celuj tam, gdzie rywal będzie, a potem szybko się zdecyduj albo odpuść
• Duży wąż: szerokie zakręty, otwarta przestrzeń, a własny ogon to ściana, która cię zabije
• Nie goń resztek po cudzej walce

Areny snake nagradzają cierpliwość dużo bardziej niż refleks. Gracz na szczycie tabeli rzadko jest najszybszy. To ten, kto przestał ginąć przez ten sam błąd.